chicharrón

Paisaxismo emocional
Franc3s fóronse con “Campanas de Fuego Rosa” (Limbo Starr, 2012), aínda que antes de despedirse definitivamente deixaron o single “El Sentido de la Lucha” (Limbo Starr, 2013). Unha homenaxe sincera a Alberto Gende, gran artista e amigo da banda responsable da súa arte. Así o presentaban: «O venres 11 de outubro do 2013 o gran artista e mellor amigo Alberto Gende cumprise 41 anos. Este é o noso agasallo: unha canción nova que fala de amor e amizade, algo polo que sempre cremos que merece a pena loitar, e que estará incluída no noso terceiro disco, que sairá ao longo do 2014«.
O nome de Chicharrón é outra homenaxe a Alberto –tamén unha canción de Franc3s incluída no seu segundo longo-, tras el atopámonos ao exFranc3s Alberto M. Vecino (voz e guitarra), Diego Gende de Lowcost (guitarra e baixo) e Rubén Dominguez de Telephones Rouges (teclado, piano e coros). Un grupo que nace a finais de 2013,
“que naceu para dicir o que aos tres quedaba por dicir, pero só como punto de partida para dicir o que queda por dicir”.
“Chicarrón é unha palabra moi vella e con moitos significados. Chicharrón é o nome que nos puxo Alberto Gende. Chicharrón somos Rubén, Diego e Alberto. Chicharrón é o noso primeiro disco. Chicharrón é un álbum conceptual sobre o amor como salvación” comentan.
é o seu primeiro traballo. Un disco gravado e mesturado enA Ponche con Tomás Ageitos, quen ademais colabora á batería, en marzo de 2014. Colaboran Alex Marban e David Iglesias. A masterización corre a cargo de Roberto Mallo. Do artwork encárgase Rubén Domínguez.
Prenom, un dos colectivos artísticos máis libres e interesantes de Galicia, encárgase de editar este álbum conceptual sobre o amor como salvación. Un traballo que prescinde practicamente da electricidade para que se poida oir a alma. Un disco case circular, con principio e final.
É un disco que doe, un disco que che acariña a alma, que che corta a pel para ver o teu sangue e logo lámbeche as feridas.Un bico sobre a pel magullada. Estamos #ante un torrente lírico, #ante a poesía como única redención. «Chicharrón» (Prenom, 2014) é un disco de letras, de escoitar cada verso co corazón nun puño… a flor de pel.
A banda continúa evolucionando e crecendo, tamén en número. Chicharrón pasan a ser un quinteto, coa entrada de Mar Catarina (teclados) e Xurxo Meis (batería), pasando Rubén Domínguez ao baixo. O seu son enriquécese. Entran teclados, guitarras electrificadas… todo iso fai que “Postal” (Prenom, 2016) alcance unha nova dimensión. “Este disco fixémolo durante máis tempo e dunha forma coral. E iso tamén se nota no son do disco, que é máis son Chicharrón” comenta Alberto.
Un segundo disco composto integramente en galego marcado pola poesía e as ambientacións cheas de luces e sombras. Alberto explica o paso do castelán ao galego: “Entre nós falamos galego, así que o son Chicharrón era máis lóxico que fose en galego. Tamén teño que dicir que son un lector compulsivo, e que coincidiu que me pasei unha tempada lendo unha chea de libros en galego. e deime conta de que o galego é unha lingua moitísimo máis sonora que o castelán, e por tanto moitísimo máis adecuada para a poesía e o amor, e que por algo leva usando para iso desde o século XII. E encima é algo propio, así que me apetecía probar e estou encantado. De feito non me imaxino volver escribir en castelán”.
Mar Cartarina compaxina o seu labor en Chicharrón con Esposa, un cuarteto no que nos atopamos a Cibrán y Xacobe de Monstruo.
En marzo de 2017 chega “Contra Acantilados” (Prenom, 2017), un single dixital con videoclip a cargo de Alfonso Zarauza incluído… “Como podrece un can que ninguén recollerá do bordo dá vía / como se baleira unha bañeira dunha meniña durmida / Avanza”. Pouco despois achéganse ao poema de Antía Otero, «Na Cela»(Prenom, 2017).
Novembro de 2018 trae «Cancións Clínicas» (Prenom, 2018),
o seu terceiro longa duración. Un disco enorme. Unha experiencia intensa, a nivel emocional e anímico; tan intensa que por momentos doe, sobrecoge, emociona e xera unha especie de nó na boca do estómago que permanece aí, acompañándoche durante toda escóitaa.
En 2021 Chicharrón anuncian a súa fichaxe polo selo ferrolán Ferror Records, que se encarga de editar o seu cuarto longa duración. Como single de adianto presentan «Ondeando» (Ferror Records, 2021).
Un corte armado con ritmos repetitivos e hipnóticos, enérxicos e intensos. Un corte que nos permite albiscar o novo camiño escollido pola banda. Sara Iglesias encárgase de dirixir o videoclip.
O seguinte adianto é «Highway to Heaven» (Ferror Records, 2021). Poema “Highway To Heaven” da poeta Yolanda Castaño, incluído no seu libro “Ou Puño e a Letra” (Xerais, 2018). Un corte dinámico e evocador co que confirman a súa evolución e madurez como banda. Atopámonos con sintetizadores marciais, cadencia industrial e maquinal, e un claro espírito de road movie nocturna e perigosa. Unha nova e impactante páxina dun disco infestado de grandes cancións. Lume camiña comigo. «Unha Fogueira Intacta» (Ferror Records, 2021)
é un disco realmente excepcional. Un disco que gaña forza no seu conxunto, no que nos descobren novas paisaxes e envoltorios para as súas cancións. Sobre os intensos e emocionais versos de Alberto, Rubén encárgase de pintar nebulosas con sintetizadores, e todas as colaboradoras enriquecen o conxunto con saxos, acordeóns e outras sorpresas. O disco é unha luz na escuridade, unha viaxe ao fin da noite que lanza a mensaxe de que resistir é unha opción, que negarse a perder a esperanza é un obxectivo.
O título do álbum vén dun poema de Luz Pozo Garza titulado «Preludio», e que do mesmo xeito que a portada do disco, unha fotografía de Pablo Mella dun vagalume sobre fondo completamente negro, resume á perfección o significado do disco. “Cando acabamos Cancións Clínicas sentín que o rostro de Chicharrón que crearamos mirounos, e este disco é a procura do que hai detrás desa mirada, detrás de todos os anteriores discos. Cada canción pretende ser unha posibilidade dese interior. Todas as cancións son a mesma e, á súa vez, entre todas forman unha”, afirma Alberto.
Rubén Domínguez (Pantis), que tamén se encarga da produción, indica que “en contra do común, creo que é un álbum para escoitar con ruído de fondo, no transporte público, conducindo de noite e mesmo mentres lavas os pratos en casa. En realidade, en todo o disco vira esa idea de influencia, de colectividade e de relacións azarosas entre os elementos que configuran un estado de ánimo. Outra das ideas que máis me interesan é contemplar cada canción como infinitas posibilidades entrelazadas, con protagonistas complexos como o saxo ou o acordeón, ordenando o caos. Ambos son instrumentos moi físicos, de tensionar a respiración humana e mecánica. Teñen un papel narrativo no discurso do disco aparecendo na esperanza (”Outono de fíos eléctricos”, “Xogando nunha praia de entullos”), a derrota (“Videntes namoradas”, “Outono de fíos eléctricos”, “Vas quedar a mirar”) e o misterio (“Ondeando”, “Ou mes sen minutos”, “Highway to Heaven”)… Ademais, desde o principio tiña claro que quería que a vida se coase no disco a través de gravacións de campo”. Rubén foi o encargado de dar forma ás once cancións do disco… “Na construción do álbum, quixemos subliñar a presenza da percusión e baixos, tanto eléctricos como Moogs. Foi o máis parecido a unha colaxe que fixen nunca. Con todas as pistas que gravamos e as que nos enviaron os participantes, empecei a formar un esqueleto previo, limpando, reorganizando e sobre todo tratando as gravacións como samples. Salvo as voces e os Moogs, o resto de elementos foron situados con esa perspectiva da electrónica e a música experimental, a pesar de ter costuras de pop ou rock. A instrumentación dalgunhas cancións acabou noutras, e nese aspecto foi moi interesante -outra vez o azar- a idea de Alberto de realizar todo o disco a 127 BPMs. Aínda que algunhas delas finalmente variaron de pulso, máis da metade están nesa cadencia, por iso o transvasamento foi tan interesante. Ademais, desde o principio tiña claro que quería que a vida se coase no disco a través de gravacións de campo” explica.
Uns meses despois chega «Erosión» (Ferror Records, 2022). Un disco que nace da perda, da triste perda de Teresa a nai de Aberto M. Vecino (guitarra e voz). Trátase por tanto dun disco catártico, que ten moito de exorcismo pop. Un exercicio tamén de liberación como indica Alberto, «é música como consolo, como esa especie de reserva de liberdade necesaria. Pero tamén é música como memoria, para lembrar no sentido máis belo da palabra, o de volver pasar polo corazón. Porque eses últimos momentos á beira da miña nai foron moi duros pero, ao mesmo tempo, foron momentos nos que dalgunha maneira sentín máis preto da vida que nunca… Dubido se é o disco máis importante dos que fixen, pero si é o máis necesario de todos».
O disco xorde a modo de diario. Neses últimos momentos Alberto comeza a escribir as cancións que aquí nos atopamos ordenadas de maneira cronolóxica segundo foron compostas. «Canda devala«, o corte que pecha o disco, foi composto semanas despois da morte da súa nai. É unha canción que trae luz e esperanza.
Desde o principio Alberto tivo claros os pasos para seguir. Quería gravalo no local de ensaio da banda, reunindo a esa pequena familia que son Chicharrón. O lugar ten un aspecto sentimental importante, xa que foi alí onde Alberto comezou a tocar e a gravar, cando aquilo era aínda a academia de costura da súa nai.
En 2023 chega «O que Nos Queda por Non Dicir» (Ferror Records, 2023), un traballo que segundo as súas palabras son “oito cancións que describen o noso momento actual, que é un momento de inicio e ilusión despois de dez anos de vida. O que queda sen dicir é o noso disco máis lofi, que tenta reflectir a inxenuidade que aínda non perdemos en todo este tempo”. Un disco gravado novamente en formato trío: Alberto M. Vecino, Mara Pérez e Rosalía Fernández Rial; o que demostra o seu bo momento creativo, con tres traballos en tres anos.
«Para nós a música é unha necesidade case fisiolóxica, coa que expresamos cousas que non sabemos expresar doutra maneira, e vemos cada disco como unha paisaxe diferente da nosa viaxe. Honestamente, esperamos que pasen algúns anos antes de que volvamos gravar outro, porque nos encanta o que estamos a ver agora pola xanela.
Mantemos o formato de trío basicamente porque nos estamos divertindo moito. Ademais, ser veciños fai que todo sexa moito máis fácil tamén en termos de loxística«.
Conceptualmente, o álbum «podería dicirse que é unha reflexión sobre a felicidade en diferentes formas«. A gravación
“foi moi rápida e con poucos medios, como adoitaban gravar nos anos 90 Daniel Johnston, Jad Fair ou Beat Happening, por exemplo. Isto foi algo completamente premeditado, polo que o son expresaba a nosa idea de felicidade, e tamén reflectía a frescura dun novo comezo.
Un das mensaxes é que pasou unha década, seis álbums, e que a música segue sendo moi importante para nós. Nunca perdemos a inocencia, e ese é o verdadeiro éxito de Chicharrón, que despois de tantos anos seguimos gozando xogando como o primeiro día”.
Texto e imaxe cedidos por La Fonoteca.
Olla os seus discos na nosa tenda online!
Síguenos!
ContactO
mail
ferrorrecord@gmail.com
Diseño Web por Tony RG para Ferror Records